Скъпи приятели и курсисти на Аристеа,
Имаме удоволствието да ви поканим да участвате в нашия КОНКУРС с награди
"Μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Κάθε φωτογραφία και μια ιστορία"

По случай Световния ден на гръцкия език 9ти февруари и 9-ия рожден ден на АРИСТЕА, Ви предлагаме предизвикателство, в което ще имате възможност да демонстрирате своята креативност и познания по гръцки език.

Напишете свой оригинален текст на гръцки език (под формата на есе, история, поема, диалог, песен, анекдот и пр.), като използвате думите ελιά, αμπέλι, καράβι и го изпратете на мейл Този имейл адрес е защитен от спам ботове. Трябва да имате пусната JavaScript поддръжка, за да го видите.

Можете да допълните произведението си с илюстрация, която да нарисувате или добавете ваша любима фотография от Гърция към историята си
«Κάθε φωτογραφία και μια ιστορία» .




Вдъхновението ни дойде от думите на гръцкия поет Одисеас Елитис.
На 18/03 се навършват 26 години от смъртта му и на тази дата ще представим победителите от конкурса.
Повече информация за Елитис четете на сайта ни тук.

Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι.
Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.
(Ο. Ελύτης)

Ако „разглобиш” Гърция, накрая, ще видиш, че ти остават една маслина, едно лозе и един кораб. Което значи, че толкова ти трябва да я изградиш отново.


Ето ги и прекрасните произведения на нашите поети, победителите в конкурса:
Мартин Попов и Елеонора Георгиева

Όνειρο
Мартин Попов

Στον νου μου κρατάω περασμένες αναμνήσεις,
оύτε που ξέφυγα απ’τις λυπημένες ερωτήσεις:
Πόσο ακόμα κυρία μου θα είναι η νοσταλγία;
Πόσο ακόμα θα με βασανίζει η μελαγχολία;

Βραδιάζει πάλι, να με πάρει ο ύπνος περιμένω,
κάπου στα όνειρα το ταξίδι μου το προσμένω.
Κλείνω τα μάτια μου ανυπομονώντας,
να πιάσω τον παράδεισο πάλι προσπαθώντας.

Ήρθε η ώρα, κοιμήθηκα ξαφνικά.

Επιτέλους, ξεκίνησε το καράβι,
ας μην γυρίσω σύντομα, αχ, μακάρι.
Βλέπω ήδη την περιπέτια επόμενη,
η διαμονή μου θέλω να’ναι μόνιμη.

Κοιτάω προς τα κάτω,
ο χορός των κυμάτων γλυκά με καλωσορίζει.
Κοιτάω προς τα πάνω,
ο ήλιος με χαμόγελο τη στοργή του μου χαρίζει.

Οι γλάροι τραγουδάνε, λιώνουν τα αυτιά μου,
τα γαλάζια νερά πώς τραβάνε την ματιά μου.
Σαν να κρύβουν κάτι, ένα αρχαίο μυστικό,
φαίνεται όμως, πλησιάζει ο προορισμός.


Κοντά είναι, τον βλέπω.

Εκεί στην ακτή - η αποβάθρα του χωριού,
ήδη νιώθω και την μυρωδιά του αμπελιού.
Σαν να γυρίσεις στην ζέστη της αγκαλιάς,
σε εκείνο το αίσθημα, με γεύση ελιάς.

Γιατί ακριβώς τώρα ξύπνησα απ’την χαρά;

Ανοίγω τα μάτια μου, θολωμένα και κουρασμένα,
με κοιτάει ο ήλιος, απ΄τα παράθυρα φωτισμένα.
Ξημερώνει ακόμη μια μέρα, μακριά από εσένα,
μακριά από το μόνο που θα με σώσει εμένα.


Καράβι, αμπέλι και ελιά
Елеонора Георгиева

Κάθε πρωί βλέπω μια μικρή βάρκα τα κύματα να κυνηγάει.
Κάθε πρωί, όταν ξημερώνει, ακούω τον άνεμο στα πανιά της μιλάει.
Αποφάσισα να παω κάτω, στην άμμο από τον ήλιο επιχρυσωμένη.
Ήθελα να ρωτήσω την βάρκα από πού έρχεται και πού πήγαινει.

Μήπως ξέρει τίποτα για το αμπέλι, για τους κήπους με τις ελιές,
για τα καράβια, για τα δίχτυα με ψάρια και για τους ψαράδες.
Ήθελα να τη ρωτήσω αν ξέρει ο άνεμος από τον Ολύμπο пού πνέει;
μήπως είδε τον ήλιο πάνω από την Ιθάκη πώς καίει;

Ήθελα να μου πει ιστορίες για τους παλιούς σοφούς και ήρωες,
για τους ένδοξους πολέμους και τους μεγάλους ποιητές.
Αλλά η βάρκα έφυγε μακριά και έγω συνειδητοποίησα,
ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από τη χώρα που γνώρισα.


Συγχαρητήρια, παιδιά! Πραγματικα συγκινήθηκα με τα αριστουργήματά σας :)